sapandaki taşın fırlatılmadan önce o gerilimde hareketsizce durması ve fırlatıldığında belki milyonlarca yıldır ulaşmadığı hıza ulaşması son bir haftamın metaforu oldu desem benden tiksineceksiniz galiba dimi? huzur, sakinlik, mutluluk bunlar hep nedense uzun sürmesi gereken zamanı geniş kullanan haller gibi geliyodu. mutsuzluk da bazen kendini gösteren sonra anlamadan geçiveren bişeymiş gibi. hayatla ilgili böyle kararlardan şüphe duymaya başlamalıyım galiba.
ayrıca bana şurda rahatça yorgan altı depresifliği yaşatmayan üst komşum, o matkap da umarım senin mutsuzluğuna metafor olur, içli denyoya dönersin benim gibi. götveren.
